Van popster tot automatiseringsexpert

                                                                                                                                                                                            Door Mark Weekenborg en Martine Soethout

​Dinsdag 21 april hebben we afgesproken bij Rob Grell in Voorburg voor een interview over zijn carrière en zijn leven.

We kregen in Voorburg een warm onthaal bij Dagmar en Rob Grell. Rob wist waarvoor wij kwamen: een gesprek over zijn historie en belevenissen bij OCW. Ter ondersteuning van ons interview had hij al het een en ander op papier gezet. Daardoor konden wij ons concentreren op zijn mooie anekdotes en verhalen. Zo’n lange carrière samenvatten in een gespreksverslag van 1 A4 is nog een hele toer.

Muzikant
De wieg van Rob stond in de Schilderswijk. Zijn ouders verrichtten arbeid met hun handen, maar stimuleerden Rob te werken ‘met zijn kop’, en dus door te leren. Ze verhuisden naar Moerwijk toen hij 12 jaar was en Rob doorliep achtereenvolgens de mulo en de hbs-b. Dat ging hem goed af, maar zijn grootste passie was zijn gitaar. Al op de mulo wist hij met de band The Nicols drie platen uit te brengen. Hij speelde in verschillende bands met gerenommeerde Haagse popmuzikanten en voor groot publiek. Zo speelde hij vanaf 2000 in Flight 505 samen met Henk Smitskamp (Shocking Blue en The Motions), Ton van der Kleij (Earth & Fire) en Hans Hollestelle (The Rainbow Train).
Zijn vrouw Dagmar heeft hij ook via de muziek ontmoet. Haar vriendin had verkering met de drummer van de band en kwam mee naar een optreden in de befaamde Haagse discotheek de Marathon. Zij zijn al sinds 1970 gelukkig getrouwd!
Spelen lukt nu bijna niet meer, vanwege een neurologische aandoening aan zijn handen. Dat belemmert niet alleen het musiceren maar ook het tennissen, zijn andere grote passie. Nu biljart hij veel en dat gaat hem prima af.

URO
Na de middelbare school ging hij aan het werk. In afwachting van zijn dienstplichtoproep kwam hij via een uitzendbureau terecht bij OCW. Hij werd ingezet voor administratief werk in het Transitorium en bij KBO aan de Fluwelen Burgwal. In het Transitorium leerde hij veel mensen van CASO (centraal automatiseringssysteem onderwijs) kennen. Met steun van de bandmanager (die bij Defensie werkte) werd hij buitengewoon dienstplichtig verklaard. Rob kwam toen bij OCW terecht op de automatiseringsafdeling van Jan Gravesteijn in de Dr. Kuyperstraat. Rob ontwikkelde zich tot ‘tester’ bij de Rijks Mechanische Administratie (het latere RCC). Rob was nieuwsgierig naar het werk van degenen van wie hij producten moest testen: de programmeurs. Rob deed meerdere AMBI-modules en wilde verder de automatisering in. Dat laatste lukte niet bij OCW (het RCC ging naar Apeldoorn), en Rob verliet OCW. Hij deed veel ervaring op met programmeren bij verschillende bedrijven. Nadat zijn laatste werkgever het bedrijf verkaste naar het midden van het land solliciteerde hij weer bij OCW. Hij kreeg een automatiseringsbaan bij URO (uitkeringen Rechtspositie Onderwijs), bij directeur Tazelaar. Ook daar had hij het weer naar zijn zin, maar ook hier werd de werkplek ‘verplaatst’. Met de ‘spreiding der rijksdiensten’ ging zijn job naar Groningen. Het werd een roerige tijd. Lang niet iedereen wilde mee naar Groningen. SG Jan van Boven richtte een taskforce Groningen op en vroeg Rob als secretaris. Rob is er nog steeds trots op dat het toen gelukt is dat iedereen een herplaatsingsgarantie kreeg.

Directie P&O
Rob ging bij de directie VO/AV aan de slag met computers voor de Rijksscholen en met de automatisering van de staten van lessenverdeling. Het mooie van dit laatste was, dat via die poging tot automatisering de onmogelijkheden van de wetgeving op dit terrein aan het licht gebracht werden. Dat werd zeer gewaardeerd. Op voorspraak van Rob Hendrikse en Rene Verheydt kon Rob vervolgens aan de slag als hoofd automatisering bij de directie Personeelszaken (directeur Niek Voort). Daar bleek hij goud waard, want met zijn programmeerachtergrond kon veel worden bespaard op externe inhuur. Dat ging goed, tot er een andere directeur benoemd werd. Daar klikte het niet mee, al is dat wat zacht uitgedrukt.

Met pensioen
Rob kon gelukkig verder op de automatiseringsafdeling van (toen nog) CFI, bij Adriaan Rappard. Na veel cursussen werd hij de eerste OCW DBA (Data Base Administrator). Daar heeft hij tot aan zijn pensioen met plezier gewerkt, samen met Ron van Baaren, Sander Notting en André Rietveld. Samen met Ruud van de Braak wisten ze te regelen dat zijn werk kon worden overgenomen door Ben Kalkhoven. Rob heeft door de jaren heen contact gehouden met Ben en Ron, en vindt het een feestje om oud-collega’s bij evenementen zoals die van de Seniorenvereniging weer te zien.

En wij, als bestuur van de Seniorenvereniging, vinden het een feestje om de altijd positieve Rob en Dagmar bij veel van onze activiteiten te mogen ontmoeten.